Weerstand gaat bijna nooit over het systeem. Hij gaat over of iemand nog weet waar hij van is. Laat de mensen die het werk doen opschrijven hoe het nu gaat, en laat ze de uitkomst beoordelen voordat het aanstaat.

Waar de weerstand echt over gaat

  1. Ben ik straks nog nodig?

    De vraag die zelden hardop wordt gesteld en altijd meespeelt. Als je hem niet beantwoordt, beantwoordt iedereen hem zelf, meestal ongunstiger dan je bedoelt.

  2. Wie krijgt de schuld als het misgaat?

    Een systeem dat een voorstel doet en een mens die tekent, betekent dat de mens tekent. Dat moet je hardop zeggen, en er moet iets tegenover staan.

  3. Word ik hiermee gecontroleerd?

    Alles wat een systeem doet wordt gelogd. Zeg vooraf waar die logging voor is en waarvoor niet, en houd je daaraan.

Wat wel werkt

  1. Laat hen opschrijven hoe het nu gaat. Niet jij, en niet een adviseur. Wie het dagelijks doet, weet waar de uitzonderingen zitten, en dat vastleggen levert meteen eigenaarschap op.

  2. Begin bij het werk waar ze zelf over klagen. Automatiseer eerst iets dat niemand leuk vindt. Dan is de eerste ervaring dat er iets vervelends wegvalt, en niet dat er iets wordt afgepakt. Waar dat werk meestal zit, staat in waar de tijdwinst zit.

  3. Laat ze de uitkomst beoordelen voordat het aanstaat. Een week meekijken met wat het systeem zou hebben gedaan, zonder dat het echt gebeurt. Dat haalt fouten eruit en bouwt vertrouwen op, in die volgorde. Hoe je dat meekijken daarna inricht zonder dat het net zoveel tijd kost als het werk zelf, staat in menselijke controle bij AI.

  4. Spreek af wat er met de vrijgekomen tijd gebeurt. Als dat onduidelijk blijft, vult iedereen het zelf in. Zeg of het naar ander werk gaat, naar minder overwerk, of naar meer volume.

Wat het het vaakst laat stranden

  • Het aankondigen als iets dat al besloten is. Dan gaat het gesprek niet meer over het werk maar over de aankondiging.

  • Beginnen bij het werk van degene die het meest tegenstribbelt. Begin bij iemand die er zin in heeft; de rest volgt als het werkt.

  • Niets doen met wat er in de proefweek uitkomt. Als de opmerkingen nergens toe leiden, komt er de volgende keer niets meer.

De rode draad: mensen accepteren een systeem dat ze hebben helpen inrichten en waarvan ze weten waar de grens ligt. Dat kost een paar gesprekken en scheelt maanden.